Aleksandar „Alex” Duric 

Urodził się 12 sierpnia 1970 roku w Lipcu (chodzi o miejscowość w Bośni i Hercegowinie  – przyp. red.). Jako młody chłopak trenował wiele dyscyplin sportowych: karate, piłkę ręczną i futbol, ale pewnego dnia koledzy z sąsiedniej miejscowości Damir i Samir Vosanović zaprosili go na trening… kajakarskiego klubu „Val” (pol. fala – przyp. red.). Oto, co przekonało młodego Aleksandara do zapisania się do klubu: Powiedzieli mi, że klub daje nowym członkom sprzęt Adidasa, a takiej pokusie nie mogłem się wtedy oprzeć. Przeszkodą nie było nawet to, że… nie umiał pływać: Pływałem jak kłoda – więcej pod wodą niż po wodzie, ale na próbnym teście osiągnąłem świetny rezultat! Było to w roku 1983, gdy w „Valu” następowała wymiana pokoleniowa wśród zawodników. Do reprezentantów byłej Jugosławii dochodzili młodzi zawodnicy z „niepływającym” Djuriciem na czele. Dzięki solidnej pracy zdobył tytuły mistrza Jugosławii i wystąpił w finale MŚ juniorów. Nazywany wtedy przez kolegów „Njama” tak wspomina przygodę z „Valem”: Nie mielśmy kasy, ale kochaliśmy ten sport. W 1991 roku znalazłem się na liście kandydatów do występu na Igrzyskach Olimpijskich w Barcelonie. W lutym następnego roku dostałem zaproszenie od Komitetu Olimpijskiego na zgrupowanie do Belgradu. Pakując torbę sportową i wiosło nie wiedziałem jeszcze, że to moje pożegnanie z rodzinną Gminą Doboj. Gdy wybuchła wojna, przerwałem zgrupowanie kadry i uciekłem na Węgry, a następnie do Szwecji.

 
Drugi z lewej w pierwszym rzędzie (kucających)