- Zoran Rosik, Ane Andovski, Perica Gruevski, Boban Babunski, Radmilo Ivancevic – który z tych szkoleniowców wywarł na Tobie najlepsze wrażenie, do czasu kiedy występowałeś w Makedonii? Jak była różnica pomiędzy Pericą i Radmilem? Czy miałeś okazję poznać Babunskiego i czy wg Ciebie ma zadatki na dobrego trenera?

- Uważam, że każdy trener, z którym miałem przyjemność pracować, miał wpływ na mój rozwój – od każdego się czegoś nauczyłem. Miałem z wszystkimi dobry kontakt i cieszę się, że to właśnie oni towarzyszyli mi podczas mojej kariery. Zoran Rosik był moim pierwszym trenerem w MGP, miał świetną filozofię gry. Perica Gruevski był świetnym motywatorem, jednak najmilej wspominam treningi z Ane Andovskim i Radmilo Ivancevicem. Przede wszystkim za ich profesjonalizm i ogólną pracę z zespołem oraz poszczególnymi zawodnikami. Nie miałem okazji trenować pod okiem Bobana Babunskiego, więc nie mogę nic powiedzieć na jego temat.

- Jaka jest różnica w treningach pomiędzy MGP a Groclinem?

- Przede wszystkim jest ogromna różnica w warunkach pracy, które w Groclinie są wymarzone i pod każdym względem profesjonalne. Treningi są tu dużo intensywniejsze, jednak w samej metodyce nie ma zbyt wielu różnic.

-  Z czym wiąże się Twoja nieskuteczność w Groclinie (czy chodzi o kontuzje, jakąś blokadę psychiczną czy coś innego)? Kiedy Ivanovski zacznie trafiać do bramki przeciwnika równie często jak miało to miejsce w lidze macedońskiej?

- Mam nadzieję, że niebawem. Przede wszystkim, istnieje pewna różnica w stylu gry pomiędzy Groclinem a Makedoniją GP, w której to miałem dużo większą swobodę i inne obwiązki taktyczne. Poza tym zaraz po transferze do Groclinu nabawiłem się kontuzji, przez co nie byłem w pełnej dyspozycji fizycznej, a dodatkowo od samego początku towarzyszyła mi ogromna presja otoczenia, która nie ułatwiała aklimatyzacji. Jednak obecną rundę jesienną, mimo skromnej zdobyczy bramkowej (4 gole), uważam za udaną. Jestem zadowolony z tego co zaprezentowałem na boisku, z coraz lepszej współpracy z kolegami z drużyny. Na wiosnę powinno być jeszcze lepiej!

- Porównaj proszę ligę polską i macedońską, przede wszystkim pod względem jakości. Które macedońskie  kluby pierwszoligowe dałyby sobie radę w Orange Ekstraklasie? Czy któryś z nich zdołałby osiągnąć miejsce w czołówce tabeli?

- Jakość polskiej ligi jest oczywiście wyższa od macedońskiej, przede wszystkim ze względu na większe zaangażowanie finansowe poszczególnych właścicieli. Coraz więcej pieniędzy pompuje się nie tylko w kluby, ale przede wszystkim w drużynę narodową, co skutkuje regularnym ostatnio udziałem Polaków w wielkich imprezach piłkarskich. Profesjonalizm oraz warunki pracy są tu na najwyższym poziomie. Co się zaś tyczy macedońskich drużyn, sądzę, że najlepsze dwa lub trzy kluby dałyby sobie radę w polskiej lidze. Nie wypada mi prognozować, które miejsca byłyby w ich zasięgu - wszak zależy to od wielu czynników. W końcu „piłka jest okrągła…”. Sport obfituje w niespodzianki – faworyci często zawodzą, a outsiderzy potrafią niejednokrotnie zaskakiwać.